Ik schrijf ...
...sinds enkele jaren verhalen. Verzonnen verhalen. Fictie dus, en daarmee gaat een wens in vervulling.
'Het is erg leuk om steeds meer lezers te kunnen bereiken, en vooral om hun enthousiaste reacties te krijgen'.
Eerste boek
Het verhaal 'De Hoofdprijs' werd mijn eerste boek. Alles eromheen was voor mij nieuw en het voor de eerste keer door mijn eigen boek bladeren voelde goed. Daarna verschenen 'Zwarte Mamba' en 'Prooi'. Er is tegenwoordig steeds een verhaal 'in de pen'. Sommige verhalen komen niet af of ze staan even op pauze. Maar de verhalen die ik als écht af beschouw geef ik meestal uit. Mensen uit mijn omgeving vragen me steeds vaker 'wanneer komt je volgende boek uit?' Dat doet me goed. Het tweede doel van boeken uitgeven is dat ze verkocht worden. Doel 1 is dat ze gelezen worden. Als vierde verscheen 'Dames en heren: Mattia Bergman!', de vijfde was 'Zonnige dagen'. Momenteel werk ik mee aan de uitgave van 'Mooie tranen' van de auteur Schimmert van Wijngaarden. (een absurdistische roman).
Waarom?
Het schrijven was iets wat me al heel lang aantrok. Door te weinig tijd daarvoor vrij te kunnen maken kwam het er niet echt van om iets met de schrijversambitie te doen. Met een eigen zaak en gezin heb je een druk leven, althans ik dan en ja dat was een excuus om me niet met het schrijven van verhalen bezig te houden. Maar nu ik weet hoeveel voldoening het geeft, heb ik daar wel spijt van.
Nu ik wél schrijf besteed ik daar periodiek minstens een hele dag per week aan. Ik vind het belangrijk om tijd vrij te maken voor iets wat ik heel erg leuk vind. (Naast wielrennen, wat een andere passie van me is.)
Sprookjes - verhalen - columns - meningen
Omdat ik er veel plezier aan beleef herschrijf ik soms sprookjes. Van enkele bekende sprookjes is inmiddels al een 'persiflage' door mij geschreven. Daarbij wordt alles een beetje, of beter gezegd erg absurd. De bekende schrijver Schimmert van Wijngaarden is daarbij mijn voorbeeld geweest. Zijn schrijfsels blinken uit in absurdisme. Dat 'lekker uit de bocht vliegen met fantasie en tekst maakt dat ik zelf tijdens het schrijven soms in een deuk lig van de eigen verzinsels. (Daar zou je het alleen al voor doen).
Stijl
Ik schrijf verhalen. Soms kolderiek, soms serieus, en soms absurd, maar meestal wel met een humoristische ondertoon. Mijn nieuwste verhaal heeft een absurdistisch karakter en dat is eigenlijk waar ik het meest van hou. Dit schrijft het best zogezegd. En ik lach tijdens het schrijven om mijn eigen verzinsels. 'Waar haal je het vandaan?' zeg ik weleens hardop tegen mezelf.
Om aan te sluiten op de absurdistische stijl in het nieuwe verhaal 'Mooie Tranen' heb ik een collega verzonnen die het verhaal 'geschreven' heeft. Op deze website kunt u met hem kennismaken, het is de welbekende auteur Schimmert van Wijngaarden. Het nieuwe verhaal verschijnt onder zijn naam.
Mooie Tranen
Stuntman Vick Rodgers is een man met grootse dromen en nog grotere ongelukken.
Van doolhoven vol kadavers en glasscherven tot hijskraanacts – er is geen stunt te gek
om zijn naam in de boeken te krijgen.
Wanneer manager Dennis na een stunt ogenschijnlijk met de miljoenen aan prijzengeld verdwijnt, blijft Vick achter met hoge schulden. Maar met het blinde vertrouwen in zijn manager
onderneemt hij een even kolderieke als absurde expeditie naar de Zuidpool om diens onschuld
te bewijzen. Zijn zoektocht, aangestuurd door zijn eigen intuïtie die volgens hem nooit liegt,
leidt hem door op zijn minst ‘vreemde omstandigheden’ – samen mét Trifonius, een ontvoerde
scootmobielbestuurder als sidekick.
Mooie Tranen is een hilarische en absurde vertelling waarin alles klopt, behalve de logica.
Fragment uit Mooie Tranen:
‘Momenteel ben ik vrijgezel. Mundy is er dus niet bij deze keer.’
‘Ach, dat is spijtig om te horen. Wil je vertellen waar het misging tussen jou en Mundy?’
‘Ach ja, dat is een beetje een intiem verhaal. Een beetje privé zogezegd. Ik bedoel, alle mannen fantaseren weleens over een trio. Mundy was aanvankelijk akkoord en vond het ook wel erg spannend toen ik haar vastgebonden had, maar ze had op het moment suprême als derde deelnemer geen ezel verwacht. En ja, als daar dan van haar kant zo nodig fysiek geweld aan te pas moet komen, dan is dat voor mij minder opwindend. En dan heeft Mundy duidelijk gezegd — of ja, duidelijk… het was meer een soort klanken — dat ze weg wilde. Ze heeft die dag haar spullen opgevangen beneden onder aan het raam en ik denk dat het wel blijvend is.’
‘Het afscheid bedoel je?’
‘Nee, dat afgebeten oor, want die ezel kende weinig manieren. Maar ik wil dat eigenlijk niet aan de grote klok hangen. Ook was de ezel slechts een weddenschap met mijn buurman, en het was geenszins de bedoeling die seksueel aan het trio deel te laten nemen — naar Mundy geloofde dat niet.’
Verkoop / promotie
Wil je mijn boeken verkopen of promoten in jouw boekenwinkel? Neem dan contact met me op. Vul het contactfomulier in.